Patricia's blogspot: maart 2008

Gelachen

Zondagavond hebben we hier zitten lachen met al die domme stoten op You Tube, hier heb ik er nog eentje gevonden..

Gisteren was het St. Patrick's Day.
Patrick is een jongensvoornaam die afstamt van het Latijnse patricus, wat patriciër, iemand van adel, betekent.
De vrouwelijke variant van deze naam is Patricia of Patty.

Ik kreeg van Bieke, een collega uit Leuven (wiens blog bij mijn links vermeld staat) wenste me een fijne feestdag, dank je wel!
Vroeger kwam er thuis soms eens post toe geadresseerd aan Patrick Dewandel en dan moest Hans altijd lachen als ik thuiskwam 'Ha, de Patrick...'

Jeanine en Martine...

De reis naar Florida is net achter de rug, de valiezen zijn uitgepakt, de wasmachine draaide op volle toeren en er staat nog een mand strijk te wachten. Het volgende avontuur dient zich aan, twee vriendinnen (collega's) komen ons bezoeken. Ik kijk er echt naar uit, ook omdat we eerst New York gaan bezoeken.
Zij nemen woensdag een vlucht in Zaventem en landen rond de middag (Amerikaanse tijd) in Newark (een van de luchthavens van NY)
Ik neem ook 's morgens een binnenlandse vlucht van Newport News nr La Guardia. Omdat ik op een andere luchthaven land ontmoeten we elkaar in Manhattan.
We verblijven in twee hotels, dit wordt onze eerste stek, het Bedford Hotel in de 40st ST in Mahattan.

Mia

Omdat Mia deze week 50 is geworden zet ik speciaal dit liedje voor haar op de blog...
Jammer dat ik er niet bij kon zijn.
Het was vast een heel leuke dag vol verrassingen, mooie wensen en teksten, herinneringen.

Proficiat, Mia!!

internet op het strand

Een voorstel voor Landelijke Kinderopvang:
wat vinden jullie van dit nieuwe secretariaat op het strand in Florida aan de Golf van Mexico?

Cracker Barrel- Old Country Store

We leerden Cracker Barrel kennen door Caroline, tijdens haar verblijf in de VS bij haar studenten exchange programma met AFS maakte ze voor het eerst kennis met dit restaurant. Bij onze reis nr Jamestown in augustus maakte ze er ons attent op en gingen we er samen eten.
De eerste Cracker Barrel werd geopend in Tennessee in 1969. De bedenker wou dat mensen die reisden onderweg een plaats vonden waar ze konden tanken, een goede maaltijd konden bestellen en in een gezellige sfeer een attentie konden uitzoeken. Hij wou geen fastfood maar de gezellige oude winkelsfeer vanuit zijn jeugd.

Je vindt er oude foto's en werktuigen aan de muur en gereedschap en manden hangen aan het plafond. Niet bepaald een restaurant voor jongeren, vooral oudere koppels en jonge ouders met kleine kinderen komen er voor gezonde 'boerenkost'. Een beetje de Vlaamse keuken van vroeger, aardappelpuree met gehaktbrood of kip. Op het menu staan veel groenten. je krijgt er altijd cornbread bij.

Mike and Missy

Jaren geleden raakten we bevriend met een Amerikaans koppel, Mike en Missy. Hij werkte als Amerikaanse militair samen met Bruno in Brunsum (Nederland), we hadden een heel goed contact maar ze vertrokken naar Hawaï en dat maakte dat we elkaar al 9 jaar niet meer gezien hadden. Elk jaar kregen we een lange brief van hen, Missy vertelde over zijn zendingen naar Irak, Kosovo...en op deze manier bleven we hen toch wat volgen en vernamen we nog nieuws van hun twee kinderen Michael en Jennifer.
Ze stuurden ons steeds een uitnodiging en vertelden dat we welkom waren. Hawaï klonk heel aanlokkelijk maar de reis vanuit België zou vrij duur uitvallen.
Dit jaar stuurden we hen een mailtje dat we 'in de buurt' waren want nu wonen ze in (Tampa)Florida. Na een rit van 2500 km zagen we elkaar eindelijk terug!

Enkele 'stulpjes' met uitzicht op de Oceaan...

wandeling op het strand

gevangenis

Onderweg naar de Alligator Farm kwamen we een gevangenis tegen, ik kon het natuurlijk niet laten om snel wat foto's te maken.
Waarschijnlijk leveren ze de grootste misdadigers over aan de krokodillen...

Fruit in Florida

dag 6: Miami Beach

MIAMI...
Ik kan het nog steeds niet geloven dat we hier zijn.
Ik ken het enkel van de politiereeks op TV, Miami Vice en van de boekskes bij de kapper waarin je verhalen van filmsterren leest die hier hun stulpje hebben.

's Morgens was de verrassing groot dat ons hotel op enkele stappen lag van een rustig deel van het strand!

Ik stapte 's morgens nog in een trui het hotel uit, het leek alsof ik me vergist had van seizoen want toen zag ik dat de anderen al druk in de weer waren met zonnecreme en op 8u reeds rondliepen in topjes en shorts ...

Het Amerikaanse ontbijt stelt nooit veel voor, buiten wat muffins, bagels en koffie moet je niet veel verwachten.

Eerst wisten we niet goed wat deze Miami-dag zou meebrengen, bezoeken we de stad of rusten we even op het strand?

In het hotel werd ons de raad gegeven zo snel mogelijk naar de stad te vertrekken, na een rit van 10 minuten zaten we vlak in het centrum. De stad was nog aan het ontwaken en aan het bekomen van het drukke nachtleven van gisteren, de straten werden schoongeveegd, de terrasjes werden terug opgesteld.
Heel anders dan in de buurt van Virginia, waar mensen blijkbaar de hitte schuwen en graag binnen in de airco zitten, geniet men hier in de zon van het ontbijt.

Heel toevallig lopen we op een koppel die met hun klein standje op de Lincolm Street boot-en citytochten aanprijzen, wel heel toeristisch natuurlijk. Maar toch leek het ons de ideale formule om op één dag de verschillende kanten van Miami te zien en te proeven. Het bleek een goede beslissing want we kregen op die manier het hele verhaal over de stad, de geschiedenis, haar aparte bewoners...

Miami is de hoofdstad van de Sunshine State. Miami en Miami Beach zijn twee aparte steden, Miami Beach is een eiland verbonden met Miami. Het is de place to be voor alles wat hip en happening is. We zagen er veel laagbouw, afgewisseld met enorme
hoge flatgebouwen. Veel villa's en prive appartementengebouwen waar vnl. rijke Amerikanen wonen.

Met de goedkope dollar is het nu blijkbaar een trend dat (heel)rijke Europese beroemdheden hier ook een stekje kopen. Het Art Deco-district in Miami Beach is beroemd om de bijzondere pastelkleurige gebouwen.

Tijdens onze citytour bracht onze chauffeur van Cubaans-Italiaanse origine ons naar alle uithoeken van de stad, naar de prachtige villa's van superrijke mensen, naar de houten huizen van de eerst inwoners, naar de Spaanse wijk, de Cubaanse wijk, ...
alle uitersten hebben we gezien tijdens de 1.5 durende rit.

Hij vertelde honderduit over het ontstaan van Miami, slechts 100 jaar geleden was Miami één groot Everglades, een groot moeras met heel veel muggen.
Miami is het Indiaans woord voor rivier met het zuivere water, een architect wou er het paradijs van maken. Het zonnige klimaat was natuurlijk ook een belangrijke troef en er ging een enorme aantrekkingskracht uit van dit 'paradijs' zodat al snel rijke en beroemde mensen de weg naar dit eiland vonden.

Ook voor Spanjaarden en Cubanen had dit eiland een bijzonder aantrekkingskracht.
Miami kent veel Zuidamerikaanse invloeden, ook in de bebouwing zie je dit.
Onze chauffeur was fier op zijn roots en was zelf gevlucht voor het communistische regime van Castro. Hij bracht ons tot in een wijk genaamd Little Havannah,een populaire winkelbuurt waar je de Cubaanse sfeer kan opsnuiven.

Na de busrit werden we naar de haven gebracht, waar een boot ons langs de schitterende huizen van beroemdheden als Jennifer Lopez, Gloria Estefan,Julio Iglesias,Cameron Diaz....brachten.
Sommige huizen worden verhuurd per dag aan astronomisch hoge bedragen om bvb een videoclip of een film op te nemen.

's Avonds wil iedereen op Ocean Drive flanneren en is het moeilijk om een parkeerplaats te vinden. Het is een uitgestrekte boulevard waar jong en oud opgedirkt loopt te flanneren tussen de vele gezellig verlichte terrasjes.
Het lijkt misschien allemaal overdreven maar toch was het zalig om 'mensen te kijken'.

We genoten van lekkere pasta in een Italiaans restaurant en het was er heel anders dan wat we momenteel in de VS gewoon zijn, een enorm uitgebreide menukaart, geen haast bij de maaltijd, lekker tafelen zoals wij in Europa gewoon zijn.

De 'groten' der aarden hebben hier dus een buitenverblijf... alle grote sterren waaronder niet te geloven: Eddy Wally!
Hier hoor je hem vanop zijn terras over de 'opwarming van de warmte'!

dag 7: Everglades en alligators

Vandaag hebben we met spijt in het hart Miami verlaten. Ik zou hier nog gerust een weekje kunnnen blijven, lekker kuieren in de gezellige straten, genieten van de zon en het prachtige uitzicht op de Oceaan aan het strand.
We zijn 's morgens naar de Everglades vertrokken helemaal in het zuiden van Florida.

Dit gebied staat vooral bekend om zijn krokodillen en slangen. We zijn met een airboat meegeweest om het mooie natuurgebied te bekijken. airboat staan. Zo'n ding gaat heel snel. Zo'n 80 km/u en de chauffeur doet natuurlijk zijn best om scherpe bochten te maken om ons nog wat extra nat te krijgen.

Wat de kangaroe voor Australië is, is de alligator voor Florida. De in 1893 opgerichte Alligator Farm was een hele belevenis.
Je kan het vergelijken met een kleine dierentuin, met alleen maar krokodillen, alligators, slangen en exotische vogels. Via loopbruggen kun je kennismaken met de dieren in hun eigen moerasgebied.
Een paar keer per dag worden er shows gegeven, waar je nader kan kennismaken met alligators, krokodillen of slangen. Een oppasser vertelt over de alligators, ze hebben slechts enkele keer per maand voeding nodig. De hongeren staan op de eerste rij en staan te drummen om een vis vast te krijgen.
Voor de bewaker is het extra opletten want met hun scherpe tanden happen ze genadeloos toe.
Reigers blijven altijd in de buurt in de hoop ook iets te krijgen.

Vanzelfsprekend komt hier ook het nodige entertainment bij kijken. Na afloop is er de mogelijkheid slangen en kleine alligators te aaien. Erg vreemd is het feit dat deze dieren koud aanvoelen.

dag 2: Savannah- St Augustine

Voor onze eerste tussenstop kozen we het stadje Savannah in Georgia uit.Sinds er een boek over Savannah geschreven is dit rustige havenstadje aan de Atlantische kust van Georgia een drukke toeristenpleister geworden. Gelukkig verandert dat niets aan de mooie opzet van het stadje, met 21 pleinen, ontelbare bomen en Victoriaanse huizen.
Het is een stad met veel magnolia’s en grote eiken met Spaans mos, waar prachtige grote oude huizen met zuilen en geveltrappen en balkons met smeedijzeren balustrades de sfeer bepalen.

Sinds het verschijnen van de bestseller ‘De moord’of 'Midnight in the Garden of Good and Evil' van John Berendts in 1994 staan de stadswandelingen en de souvenirs in teken van misdaadverhalen.
Maar er is veel meer dan dat, op deze zonnige zondag was het heerlijk vertoeven langs het water.
Er zijn veel kroegen die tevens als restaurant dienst doen en vice versa. Er zijn veel banketbakkers-annex-bonbonswinkels, waar soms de lokale toffee - taffy - ter plekke, in het openbaar, wordt geproduceerd. Er is een pindawinkel met heel veel verschillende soorten nootjes (waar ik voor Bruno een heerlijke mengeling kocht om 's avonds op de hotelkamer te snoepen). Er klonk veel Ierse muziek, had dit iets te maken met de naderende Sint Patricks-day of met de aanwezigheid van een grote Ierse gemeenschap?

Op River Street zorgen grijze klinkers voor het comfortabele deel van het wegdek en grote, werkelijk ongelijk gelegen stenen - geen kinderkopjes maar reuzenhoofden - voor de rest.

De talrijke winkels langs de kade zijn in prachtige oude gebouwen gevestigd zijn. De gebouwen zijn drie- tot vierhoog, van verweerde, nu grijs-beige stenen en werkelijk glorieus. Dat glorieuze geldt ook voor de rest van Savannah.

Wie de kade verlaat via de brede stenen wegen of steile smalle trappen langs de hoge kademuren en de stad inloopt, komt niet terecht in een bruisende omgeving maar in een rustige binnenstad. Niet dat er helemaal niets gebeurt. Er zijn galerieën: de Savannah College of Art and Design. Savannah zit ook vol met antiekwinkels en er is zelfs een route met antiekzaken uitgestippeld. Toeristen worden in trollies of door paarden getrokken rijtuigen door de stad gevoerd.

Savannah met zijn 143.000 inwoners noemt zichzelf een van de ‘Top Tien Wandelsteden In De Verenigde Staten’ en dat lijkt me een goede inschatting, want voor mij had de stad iets 'Europees', auto's worden naar de parkeerplaatsen geleid en er werd naar Amerikaanse normen heel veel gestapt in deze stad.
Het was echt genieten om te wandelen nast de statige huizen met een façade die door trappen en balkons wordt gedomineerd. De aan elkaar gebouwde herenhuizen, meestal drie hoog en soms met erkers, liggen aan de stoep, vaak met twee stel trappen, links en rechts, langs de voorkant van het huis, die bij een plateau voor de voordeur op de tweede verdieping bij elkaar komen; onder de trappen leidt dan een deur naar de eerste verdieping of een souterrain.

Het is net een openluchtmuseum van relatief sobere maar elegante achttiende-eeuwse huizen en van tierelantijntjes voorziene negentiende-eeuwse Victoriaanse architectuur. De bomen en struiken, niet alleen eiken maar ook oleanders en azalea’s en andere uitbundige flora, maken van Savannah eigenlijk een enorme tuin.

Omdat deze stad me aangenaam verraste zocht ik enkele tekste omtrent het ontstaan van Savannah:

Het gekriskras door Savannah maakt duidelijk wie aan de basis stond van al het schoons: James Oglethorpe. De Engelse generaal en gevangenishervormer overtuigde Koning George II ervan een nieuwe kolonie genaamd ‘Georgia’ te stichten ten Zuiden van South Carolina. Als leider van een scheepslading mannen, vrouwen, kinderen, varkens, kippen, geiten en ganzen arriveerde hij in 1733 aan de monding van de Savannah, waar opperhoofd Tomochichi van de Yamacraw Indianen het gezelschap toestemming gaf zich te vestigen. Oglethorpe ging meteen aan de slag. Hij stichtte Georgia en ontwierp Savannah als een uniek symmetrisch raster van haaks op elkaar liggende brede boulevards en nauwere zijstraten, waarbij om de paar honderd meter het stratenplan wordt onderbroken door een vierkant park waar de straten traag omheen lopen.

Oglethorp was geïnspireerd door zeventiende-eeuwse Londense wijken en nadat hij zelf het eerste deel met vier parken had aangelegd, werd zijn ontwerp voortgezet totdat er 24 parken waren. Daarvan zijn er nog 21 over. Het leverde hem een beeld op midden in Chippewa Square.

Savannah gaat binnen Amerika door voor een schoolvoorbeeld van stadsconservering. De stad begon eind negentiende eeuw te vervallen, wat enorme vormen aannam toen bewoners van de achttiende- en negentiende-eeuwse wijken in de jaren twintig naar nieuwe suburbs vertrokken. Na de Tweede Wereldoorlog was Savannah een verzameling ongeverfd en rottend hout, ingevallen daken en kapotte, al dan niet dichtgespijkerde ramen.

Naoorlogse projectontwikkelaars, gestimuleerd door economische groei, meenden er wel raad mee te weten. Ze hadden visioenen van lucratief geachte kale grijsheid met veel cement, asfalt en verkeer. Zo ging in 1954 de City Market tegen de vlakte om plaats te maken voor een parkeergarage.

Enkele uren voordat de rest van de gebouwen zou gesloopt worden werd het pand, tegenwoordig een museum, gered door zeven blauwbloederige maar strijdlustige dames, die nu legendarisch zijn maar toen door de ontwikkelaars ongetwijfeld als bemoeizuchtige oude taarten werden beschouwd. ‘De Zeven’, zoals ze nu worden genoemd, richtten vervolgens de Historic Savannah Foundation, Inc. op om hun bemoeizucht kracht bij te zetten. Eenderde van de oude stad was toen al gesloopt - soms simpelweg om de unieke, grote grijze bakstenen te verkopen - en daar zou het niet bij blijven. Uiteindelijk slaagden de stichting en een tweede organisatie, de Savannah Landmark Rehabilitation Project, erin het tij te keren.

Dankzij deze strijdlustige dames werd het bezoek aan Savannah een onvergetelijke ervaring.
Bruno heeft veel gemist en kon enkel genieten van een Starbucks op een zonovergoten terras, maar zijn bezoek aan het Mighty Eight Museum (over the Eight Airforce tijdens WO II) maakte veel goed voor hem!

dag 5: Orlando Sea World

Klik voor meer foto's op dit album

dag 5 Orlando

Om jullie in de sfeer te brengen:

Voor de omgeving van Orlando hadden we twee dagen uitgetrokken. Gisteren bezochten we dus de lanceerbasissen van Cape Canaveral en vandaag arriveerden na een rit van 1 u in Orlando.
SeaWorld Orlando is een combinatie van een pretpark en een dolfinarium. De toegangsprijs voor dit park ligt iets hoger dan van de andere parken, maar een gedeelte van dat geld gaat naar goede doelen als het SeaWorld Orlando Animal Rescue Team. SeaWorld Orlando is daarnaast onderdeel van het Flex Ticket programma waarmee je ook naar Busch Gardens, Universal Studios, Islands of Adventure en Wet N' Wild kan.

Hét hoogtepunt van SeaWorld Orlando is de show Shamu. Dit is een 30 minuten durende 'spetterende' show van de orka Shamu en zijn familie. De eerste 15 rijen staan bekend als de splash zone. Als je in één van deze rijen zit, dan kun je er van op aan een (ijskoud) nat pak te krijgen! Grappig om de mensen omhoog te zien springen.
Een ander hoogtepunt is de achtbaan Kraken. Dit is de snelste, hoogste en langste achtbaan van Orlando. Met een snelheid van 105 kilometer per uur wordt je meegenomen naar een hoogte van zo'n 50 meter en ga je zeven keer over de kop! Een echte aanrader dus voor de achtbaan-fan, maar niets voor mij.
Bruno kan zijn hart ophalen in de zomer als Maarten en Caroline Busch Garden wullen bezoeken...

SeaWorld Orlando kent nog vele andere attracties die allemaal de moeite waard zijn. Zo is er bijvoorbeeld de Dolphin Nursery en de Shark Encounter, waar je wordt meegenomen door een grote plastic tunnel van waaruit je haaien, baracuda's en andere gevaarlijke zeedieren van dichtbij kan bekijken.

In Wild Arctic waan je je een wetenschapper die onderzoek doet naar de zuidpool. In de gigantische zoutwater tank van 10 graden Celsius zie je onder andere ijsberen, walrussen, beluga walvissen en zeehonden.

Pengiun Encounter is een attractie waar de natuurlijke omgeving van de pinguin is nagebootst: de temperatuur van het water is gemiddeld 7 graden en de buitentemperatuur is nog lager: -1. Dat moet ook wel want er valt ook echte sneeuw!
Wat betreft dieren zie je er meer dan 200 pingiuns en diverse vogelsoorten die leven op de zuidpool.

dag 4: Cocoa Beach-Cape Canaveral

Dinsdag reisden we door van Sint Augustine naar Cocoa beach.
We zochten er een hotel voor twee dagen in Cocoa. Het zwembad van het hotel kon een frisse duik betekenen maar we hadden er zelfs geen tijd voor!
Na heel wat gezoek om vanuit de hotelkamer met wireless internet een mail te sturen gaf ik al mijn pogingen op!
Twee dagen zonder internet kan ik echt niet aan, ik word er humeurig van en ondanks de drukke planning van bezoek aan Cape Canaveral of een wandeling op het strand en in de buurt, kan ik Bruno overtuigen om eerst een Computer Doctor-store op te zoeken.
Leve de GPS en de Gouden Gids, een andere configuratie zorgt ervoor dat ik eindelijk terug op het net kan.
Tijd voor leuke dingen:
genieten van een toch wel heel ander landschap, van de zon en de rit.

Bezoek Kennedy Space centrum
(tekst en uitleg volgen later)