toegetakeld

Toegetakeld voel ik me, een BBQ op het strand had nare gevolgen. Verleden zomer constateerde ik al dat ik vreemd reageer op muggenbeten, ik weet eigenlijk niet welke insecten hier op het strand of aan stilstaand water rondfladderen, maar één ding weet ik dat ze serieus steken. Jeuk en zwelling zijn de gevolgen.
Ook zondag had ik prijs, 's nachts voelde ik het al dat het weer de slechte kant opging. Ik heb hier al een apotheekkast vol jeukstillende zalfjes maar niets hielp.
Dinsdag ben ik dan naar de dokter gegaan, engelengeduld moet je hier hebben om op consultatie te gaan!
Een korte blik van de dokter naar been verklaarde dat het ging om een geïnfecteerde beet, ja daar meot je geen jaren geneeskunde voor doen. Hij rammelde zijn lijstje af, slaap je goed voreg hij, natuurlijk niet, met zo'n gezwollen been die jeukt als de pest. (jeukt perst eigenlijk...)
Hij zou het goedje eens oplossen met een lading antibiotica. Toen ik mijn medicatie ging halen bleek dat hij me ook slaappillen had voorgeschreven!
Ik las net nog een artikel dat Amerikanen echt teveel pillen slikken.
Twee dagen later is de zwelling enorm toegenomen, gisterenavond zag mijn been blauw en begon ik echt te panikeren. Ik kreeg 'vreemde gedachten', kwam het door de zware medicatie, door de onheilspellende berichten over geïnfecteerde beten of het net of was het bij het zien van de foto's van mijn eigen been. Kortom ik sloeg in paniek en was blij dat ik deze morgen nog met twee voeten wakker werd.
Met twee voeten op de grond blijven dacht ik meteen, maar dat was buiten mijn opgezwollen voet gerekend want gewoon stappen kon niet meer, enkel struikelen, pikkelen en hinken.
Lieve was de redder in nood, ze bracht met terug naar de dokter, weer lang wachten en geduld uitoefenen. Gelukkig een andere dokter, die me wist te vertellen dat ik een geïnfecteerde beet had!
Ik zei dat ik het allemaal niet meer wist en echt niet weet wat ik moet doen, moet ik naar spoed voor een baxter of zal het gewoon de goede kant uitgaan met het nemen van de antibiotica. Hij zei 'u lijkt me depressief', ik dreigend 'durf me nu geen antidepressiva voor te schrijven en doe aub iets aan dat been'
Omdat ik blijkbaar niet gunstig reageer kreeg ik een andere soort antibiotica.
Afwachten dus, verder rondlopen met dit pijnlijke been is de boodschap en duimen voor verbetering!