commentaar bij deze woning: het huis en de buurt vallen mee, maar overal ligt er roos vasttapijt en de muren zijn paars geschilderd!
We hebben gisteren een gelijkaardige woning bezocht waarbij de mensen eigenaar waren van twee honden, dus dit is wel de verbeterde en cleane versie!Soms ben ik een beetje de tel kwijt en moet ik denken welke dag we vandaag zijn...
Dinsdag zijn we vertrokken. Woensdag hadden we normaal gezien een eerste afspraak met de makelaar, maar deze werd verplaatst naar donderdag. Woensdag hebben we dus enkel contact gehad met een afvaardiging van de Belgische delegatie om een aantal praktische en administratieve formaliteiten in orde te brengen. Donderdag hebben we voor het eerst Lyn en zijn vrouw Kim ontmoet. Zij gingen zowel donderdag als vrijdag met ons op huizenjacht. Donderdag was een eerste verkenning en leerde ons dat de huizen aan de kust niet echt aantrekkelijk zijn om drie jaar te bewonen. Lyn en Kim gaven ons het advies om eerder voor een veilige, residentiële buurt te kiezen. De formule van 'conco' is ook aantrekkelijk, je betaalt een aantal vaste kosten en krijgt in ruil een aantal voorzieningen zoals zwembad, speeltuin, clubhouse die je kan reserveren om een feestje te organiseren en zelfs onderhoud van de voortuin door een tuinploeg. Bruno zal zelfs het gras niet moeten afrijden...
Donderdagavond maakten we de balans op en constateerden dat we nog niet echt de geschikte woning gevonden hadden, door de nabijheid van een militaire luchthaven hanteert men hier zelfs een speciale kaart met de vermelding van de geluidsoverlast.
Het gaat maar om enkele overvliegende toestellen per dag, maar blijkbaar zou het geluid dusdanig zijn dat die woonplaatsen echt afgeraden worden.
Aangezien we hier met twee zullen verblijven wordt voor ons een gemeubelde woning voorzien met één 'masterbedroom' en een logeerkamer, de beschikbare woningen die we bezochten blijken echter allemaal te beschikken over 3 én zelfs 4 slaapkamers. Daarbovenop signaleert de makelaar dat zeker in deze staat het bijna onmogelijk is een permanente woning te vinden die reeds bemeubeld is.
Dus blijven we verder zoeken.
Een aantal woningen leken wel aantrekkelijk, maar het was niet altijd gemakkelijk de eigenaar te contacteren of iemand te vinden die de sleutel kan bezorgen om binnenin een kijkje te nemen;
Vrijdag probeerde ik mijn keel- en hoofdpijn onder controle te houden door de 'drugs' die in kocht in de plaatselijke supermarkt.
De medicatie ligt er gewoon tussen de andere rekken met cornflaces, fruit en groenten.
Ik heb mijn ogen uitgekeken op het aanbod, maar meer daarover later.
Het klikt goed tussen mij en Kim, wij zitten achteraan in de wagen te tateren. Lyn rijdt en Bruno noteert intussen de resultaten van de telefoongesprekken die Lyn ontvangt en de plus en minpunten van elke woning.
In Virginia mag je nog bellen aan het stuur, Lyn laveert tussen het drukke verkeer, maakt intussen nieuwe afspraken, contacteert zijn dochter in het kantoor om een fax of mail te sturen, spreekt boodschappen in op het antwoordapparaat van eigenaars...
Kim heeft blijkbaar reeds een goed inzicht in wat ik wens en blijkbaar zitten we op dezelfde golflengte, het was grappig om te merken dat we bij het binnenrijden van een bepaalde wijk elkaar aankeken en zonder veel woorden de mannen lieten verstaan of we al dan niet de woning zouden bezoeken. Soms gingen we zelfs niet binnen omdat we wisten dat het niets zou worden.
We kwamen ook in vreemde situaties terecht. Als je hier je huis wil verkopen hangt er een speciaal slot aan de deur, die enkel door bepaalde makelaars kan geopend worden. Dit maakt dat je huis kan bezocht worden terwijl je weg bent en terwijl het dus nog bewoond is. We zagen vuile slordige huizen waar de resten pizza's nog op de bakplaat laten, waar een klein keffertje gefrustreerd in een bench op een dekentje zat te bijten en oorverdovend stond te blaffen, kleine kinderkamers vol rommel en speelgoed met een megagroot TV-toestel, een beha die hing aan de deurknop van de woonkamer...maar ook verschillende heel mooie lichte huizen met een houten terras.
We zagen een mooi huis gelegen aan een groot meer, maar onmiddellijk werd deze optie afgewimpeld door de aanwezigheid van 'mosqiutos'.
De mannen vinden het grappig dat het zo goed klikt tussen Kim en mij en zeggen dat we misschien beter een woning kiezen op een veilige afstand uit hun buurt, daar Kim me reeds voluit een aantal shoppingadressen doorgeeft.
Mijn hoofd staat echter niet naar winkelen, de keelpijn zet door maar toch besluit ik mee te gaan naar de gemaakte afspraak (zie foto's).
Deze woning valt echt wel mee maar als ik erin rondstap had ik onmiddellijk het gevoel dat dit toch niet onze keuze zal worden, er is ook nog veel verfwerk aan en daar heb ik nu echt geen zin in.
Tijdens het rijden krijgen we bericht dat de eigenaar (een Amerikaanse militair) van een zeer leuk huis,die we gisteren zagen, op cursus is een andere staat, hij kan ten vroegste maandag iemand sturen voor het bezichtigen van de woning. Dit wordt echt te krap voor ons qua timing want dinsdag vertrekken we al. Ik heb alle huizen die mogelijk in aanmerking komen gefotografeerd en dit huis is voor ons wel een topper.
Lyn is echter een doorzetter en probeert de man te overtuigen een andere oplossing te zoeken. We rijden terug doorheen bepaalde buurten, Kim staat steeds klaar met commentaar, afwisselend zie ik een goedkeurende blik of een somber gezicht, ze heeft wel een apart gevoel voor humor die me ook ligt 'to many tatoos' zei ze bij het doorrijden van een bepaalde straat...
We blijven hopen dat vandaag toch een positief voorstel uit de bus komt, rond de middag krijgen we plots telefoon van de eigenaar dat zijn buurvrouw ook beschikt over een sleutel en bereid is ons een rondleiding te geven. Onmiddellijk hadden we het gevoel 'dit is het', we drongen bij Lyn aan dat hij een bevestiging moet doorsturen. Probleem is dat dit huis beschikt over drie slaapkamers en dat we dus nog eerst op een accoord moet wachten. Om geen ontgoochelingen te hebben voor het thuisfront wacht ik dus nog even met de foto's, maar dit zou prachtig zijn moesten we in dit huis kunnen wonen.
We proberen dus nog geduldig af te wachten.
