05 06 07:Grappige cijfercombinatie voor de start van het ‘grote avontuur’.
Het is nog vroeg als de wekker afloopt, na een snelle douche, een stevige knuffel voor Zeppe en een sterke tas koffie worden we door bomma en Jean naar het station van Diest gebracht. Thuis was het nog stil als we vertrokken: Mary beloofde voor Zeppe te zorgen maar was bij ons vertrek nog in dromenland. Niemand van de kinderen was thuis, maar zowel vanuit Kosovo, Turkije als Safraanberg kregen we een lief afscheidstelefoontje met veel wensen voor een veilige vlucht en een succesvolle ‘househunting’.
Op het perron stonden we tussen de pendelaars voor Leuven en Brussel, niet bepaald opgewekte gezichten om ons gezelschap te houden op weg naar Zaventem. Voor velen een dag als een ander: één of ander saaie kantoorjob op een ministerie in Brussel, routine van elke dag, ’s avonds weer naar huis sporen…plots besef ik dat daar waar ik echt niet overtuigd was om met Bruno naar Virgninia te trekken, dit wel eens een heel apart verhaal kan worden.
Ik heb altijd wel iets met luchthavens, vluchten, …daar ben ik nu bij blij om want ik heb het gevoel dat ik de volgende drie jaar hier vast een trouwe klant word.
We vonden snel de balie van ‘Delta Airlines’ en schoven aan in de lange rij voor de ‘security’, ondanks de verwittiging van Bruno niet tegen te wringen als we onderworpen werden aan een lange vragenlijst kwam er al een ‘security-madam’ op me af om me te verwittigen dat ik geen foto’s mocht nemen van de security….
Ik beloof me flink te houden en raak zonder incidenten door de XR en de controles. Bruno moet wel apart gaan staan voor een ‘fouillering’, de apparatuur blijft piepen ook als hij zijn wisselgeld en broeksriem afgeeft aan de agent van dienst. Een klein stukje verfrommelde verpakking van een ‘Mentos’-rolletje blijkt de boosdoener.
Al bij al vallen de aangekondigde veiligheidsmaatregelen nog mee en kunnen we rond 10.30u plaats nemen op het vliegtuig.We zeggen het land van de processierupsen voor één week adieu.
Dit wordt mijn eerste Amerika-vlucht en ik ben wel onder de indruk dat het gaat om een comfortabele cabine met lekkere leren zetels. Het bleek niet nodig dat ik gisteren nog een oogmasker ging kopen want het vriendelijke personeel zorgde voor het nodige slaapgerief: oogmasker, kussen, deken..vele hapjes en drankjes.
Met mijn laptop er bovenop denk ik dat ik deze vlucht toch 10 uur kan volhouden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten